Strony

sobota, 20 sierpnia 2011

WIELCY BADACZE "SFER NIEBIESKICH"

1835–1909  Newcomb S.
384–322  p.n.e. ARYSTOTELES
Przyjmował, że Wszechświat jest kulisty, a w jego centrum znajduje się Ziemia, a Wszechświat dzieli się na dwie sfery: podsiężycową – podlegającą zmianom i nadksiężycową – niezmienną i niezniszczalną.

ok. 190–ok. 125 p.n.e. Hipparch 
 Przypisuje się mu wynalezinie astrolabium, opracował pierwszy katalog gwiazd stałych, odkrył zjawisko precesji.

ok. 100–ok. 160  Ptolomeusz

Twórca dzieła Almagest obejmującego 13 ksiąg, które były kanonem wiedzy astronomicznej aż do czasów Kopernika.


ok. 858–929  Albategnius 
Obliczył nachylenie ekliptyki (osi Ziemi) na 23o35', udowodnił możliwość pierścieniowego zaćmienia Słońca.

1473–1543  Kopernik Mikołaj 
Odkrył i udowodnił heliocentryczną budowę Układu Słonecznego.

1546–1601 de Brahe Tycho
Ustalił pozycje 977 gwiazd, nie zgadzał się z teorią Kopernika, twierdził, że tylko Merkury i Wenus obiegają Słońce, ustalił dwie nierówności w ruchu Księżyca (równanie roczne i wariancję).

1548–1600  Bruno Giordano
Entuzjasta systemu heliocentrycznego, twierdził, że Wszechświat jest nieskończony, trwający w wiecznej ewolucji  i zamieszkały przez inne istoty rozumne – spalony na stosie inkwizycyjnym.

1564–1642 Galileusz - Galileo Galilei
Odkrył góry na Księżycu, satelity Jowisza, fazy Wenus, plamy słoneczne (niezależnie), librację księżyca. Postawiony przed trybunałem inkwizycyjnym, obłożony ścisłym aresztem domowym i nękany do końca zycia przez służby papieskie.

1571–1630 Kepler Johannes
Opracował tablice ruchu planet, odkrył eliptyczny kształt orbit planetarnych, wynalazł lunetę zbudowaną z dwóch soczewek skupiających, ustalił trzy prawa rządzące ruchem planet.

1572–1625 Bayer J.
Opracował atlas nieba, w którym do oznaczania gwiazd użył liter greckich i łacińskich, sposób ten stosowany jest do dziś.

1587–1616 Fabricius J.
Odkrył (niezależnie) plamy słoneczne i stwierdził obrót Słońca dookoła osi.

1611–1687  Heweliusz Jan.
Opracował topografię Księżyca, odkrył 9 komet, zbudował 50 m długości teleskop, wprowadził do astronomii 7 gwiazdozbiorów.

1625–1712 Cassini G.D.
Odkrył 4 księżyce Saturna oraz złożoną budowę jego pierścieni, odkrył obrót Jowisza wokół osi.

1629–1695  Huygens C.
Zbudował teleskop, za pomocą którego odkrył Tytana – księżyc Saturna.

1642–1727 Newton sir Isaac
Wyjaśnił zjawisko precesji oraz przypływów, podał teoretyczne uzasadnienie praw Keplera.

1644–1710 Rømer O.
Obliczył prędkość światła, wynalazł instrument uniwersalny, ekwatoriał i koło południkowe.

1656–1742  Halley E.
Odkrył istnienie kometarnych eliptycznych orbit okresowych, ustalił czasokres powrotu komety nazwanej później jego nazwiskiem, odkrył istnienie ruchów własnych gwiazd.

1692–1762  Bradley J.
Odkrył aberację światła i nutację osi Ziemi.

1730–1817  Messier Ch.
Odkrył 14 komet, opracował katalog mgławic i galaktyk.

1738–1822  Herschel F.W.
Odkrył planetę Uran i 2 jego księżyce, odkrył 2 księżyce Saturna, ruch Słońca w przestrzeni i stwierdził skończone rozmiary Galaktyki.

1747–1826  Bode J.E.
Rozpowszechnił odkrytą przez J.D. Titiusa regularność w odległościach planet od Słońca (tzw. reguła Titiusa–Bodego), nadał nazwę planecie Uran.

1749–1827 Laplace P.S. de
Jego prace w dziedzinie astronomii stały się podstawą rozwoju nowożytnej mechaniki nieba, ogłosił pierwszą naukową hipotezę kosmogeniczną, według której Układ Słoneczny miał powstać z pierwotnej mgławicy.

1758–1840  Olbers H.W.
Odkrył planetoidy Pallas i Westę oraz szereg komet, podał teorię powstania planetoid i wyznaczania parabolicznej orbity komety.

1784–1846  Bessel F.W.
Obliczył orbitę komety Halleya, wyznaczył dokładnie stałe refrakcji, precesji i nutacji, przewidział istnienie satelitów gwiazd Syriusza i Procjona, opracował teorię zaćmień słonecznych, wyznaczył masy planet i elementy orbit księżyców Saturna.

1786–1853 Arago D.F.
Odkrył chromosferę Słońca, wykrył związek między zorzą polarną i burzami magnetycznymi.

1791–1865  Encke J.F.
Obserwował ruchy komet, odkrył kometę nazwaną jego nazwiskiem, wyznaczył odległość Ziemia – Słońce.

1799–1875  Argelander F.W.
Podał metodę oceny jasności gwiazd zmiennych, opracował katalog i atlas 324 198 gwiazd nieba północnego.

1801–1892  Airy sir G.B.
Opracował metodę wyznaczania paralaksy i apeksu Słońca, odkrył astygmatyzm oka, udowodnił zależność siły przyciągania ziemskiego od wysokości n.p.m.

1811–1877  Leverrier U.J.
Na podstawie perturbacji Urana stwierdził istnienie nieznanej planety, określił jej położenie i przybliżoną orbitę, umożliwiło to J. Gallemu odnalezienie Neptuna.
1812–1910  Galle J.G.
Odkrył Neptuna w 1846 r.

 1819–1892  Adams J.C.
Wykrył przyspieszenie wiekowe w ruchu Księżyca, podał elementy orbity nieznanego jeszcze Neptuna.

1824–1910  Huggins sir W.
Wykazał istnienie radialnych ruchów gwiazd, skonstruował pierwszy astronomiczny spektrograf.

1825–1865  Bond G.P.
Wykonał pierwszą fotografię gwiazdy, odkrył ósmy księżyc Saturna – Hiperiona.
Prace nad stałymi astronomicznymi oraz orbitami planet i Księżyca zostały przyjęte za podstawę obliczeń w rocznikach astronomicznych całego świata                                                                                                                                                 
 1835–1910 Schiaparelli G.
Odkrył związek pomiędzy orbitami komet i rojami meteorów oraz tzw. “kanały” na Marsie.
                                                                                                                                           
1843–1906 Langley S.P.   
Zbudował barometr i badał podczerwoną część widma Słońca.
                                                                                                                                                  
1846–1913 Chandler S.C.              
Odkrył okresowość wahań biegunów Ziemi.

1849–1925  Ceraski W.K.                                
Twórca metody wizualnej fotometrii gwiazd, ocenił wielkość gwiazdową Słońca.

1851–1922 Kepteyn J.C.
Opracował największy katalog położeń przeszło 450 000 gwiazd nieba południowego, wykrył istnienie werteksu.
                                                                                                                                              
1855–1916 Lowell P.    
Na podstawie perturbacji w ruchu Urana obliczył położenie nie znanej planety, dzięki tym obliczeniom odkryto ją 15 lat później i nazwano Plutonem.
                                                                                                                                                     
1857–1923 Barnard E.E.
Wykonał pierwszą fotografię Drogi Mlecznej, odkrył najbliższy księżyc Jowisza i 16 komet.                                                                                                                                                     
1857–1935 Ciołkowski Konstanty E.   
Twórca naukowych podstaw astronautyki, podał liczne pomysły dotyczące rakiet i silników rakietowych, satelitów Ziemi, stacji kosmicznych i skafandrów.

1864–1951 Aitken R.G.
Opracował katalog zawierający 17 180 gwiazd
podwójnych.                                                                                                                                                      
 1865–1936 Hartmann J.F.
Wynalazł mikrofotometr i stereokomparator, odkrył gaz międzygwiazdowy.      
                                                                                                                                           
1869–1938 Hale G.E.
Niezależnie wynalazł spektroheliograf i spektrohelioskop.
                                                                                                                                                         
1872–1973 Abbot Ch.G.
Wyznaczył wartość stałej słonecznej, skonstruował pyrheliometr wodny.
                                                                                                                                                     
1872–1942 Curtis H.D. 
Pierwszy wykazał, że mgławice pozagalaktyczne leżą daleko poza granicami Galaktyki.
                                                                                                                                                              
1876–1956 Adams W.S.      
Współtwórca metody paralaks spektroskopowych
                                                                                                                                               
1879 – 1955 Einstein Albert
Opracował kwantową teorię światła i ogólną teorię względności, skonstruował relatywistyczny model Wszechświata.

Brak komentarzy: