Strony

piątek, 12 sierpnia 2011

Sokrates "Scholastyk"- HISTORIA KOŚCIOŁA

W jaki sposób cesarz Konstantyn
przeszedł na wiarę chrześcijańską
        Był to więc okres dziejów, kiedy Dioklecjan i Maksymian, zwany Herkulesowym, zrzekli się na mocy układu cesarskiej godności i odtąd wiedli już życie ludzi prywatnych, a Maksymian zwany Galeriuszem, który przedtem dzielił z nimi władzę, wkroczywszy do Italii ustanowił rządy dwóch cezarów, Maksymina na Wschodzie, a Sewera w Italii 5. W Brytanii natomiast cesarzem obwołany został Konstantyn, jako następca swego ojca Konstancjusza, zmarłego w pierwszym roku dwieście siedemdziesiątej pierwszej olimpiady, w dniu 25 lipca.
      W Rzymie zaś pretorianie wynieśli na tron Maksencjusza, syna Maksymiana Herkulesowego, raczej tyrana aniżeli cesarza. W rezultacie tych wydarzeń Maksymian na nowo zapłonął żądzą władzy i usiłował zgładzić swego syna, Maksencjusza. Jednakże przeszkodzili mu w tym żołnierze. Później Maksymian zakończył życie w Tarsie, w Cylicji. Cezar Sewer, wysłany przez Maksymiana Galeriusza do Rzymu w celu ujęcia Maksencjusza, zginął zdradzony przez własnych żołnierzy. Właśnie Maksymian Galeriusz sprawując najwyższą władzę w państwie umarł, wyznaczywszy uprzednio cesarzem Licyniusza, który od dawna był mu przyjacielem i towarzyszem broni, a pochodził z Dacji. Maksencjusz natomiast uciskał nieludzko Rzymian, postępując wobec nich raczej jak tyran aniżeli jak władca: bezwstydnie uwodził żony wolnych obywateli, wielu z nich skazywał na śmierć i dopuszczał się innych podobnych zbrodni.
      Kiedy się o tym dowiedział cesarz Konstantyn, gorąco pragnął wybawić Rzymian z więzów jego niewoli i natychmiast zaczął nad tym myśleć, w jaki sposób obalić tyrana. Pochłonięty tak niezmierną troską, zaczął jednocześnie rozważać, którego boga ma wezwać na pomoc w walce. Przyszło mu tedy na myśl, że stronnicy Dioklecjana, wyznający bogów helleńskich, nie doznali żadnej od nich pomocy. Doszedł także do wniosku, że ojciec jego, Konstancjusz, porzuciwszy wierzenia helleńskie, szczęśliwszy odtąd był w życiu. Otóż kiedy tak przeciwne myśli zaprzątały jego uwagę, i właśnie odbywał razem z wojskiem jakiś przemarsz, miał widzenie, cudowne ponad wszelki wyraz.
       Kiedy słońce zeszło już z południa i dzień począł się chylić ku zachodowi, ujrzał na niebie słup światła w kształcie krzyża, a na nim napis głoszący: w tym zwyciężaj. Zaniepokoił cesarza ten znak z nieba, toteż prawie nie wierząc własnym oczom zapytał obecnych, czy oni także widzą to samo. Gdy zaś zgodnie odrzekli, że widzą, pokrzepił się w duchu władca tą Boską i godną podziwu wizją. A kiedy zapadła już noc głęboka, zobaczył we śnie Chrystusa i otrzymał od Niego polecenie, aby sporządził znak na wzór widzianego na niebie i posługiwał się nim jako symbolem pewnego tryumfu nad wrogiem.
       Idąc za głosem tej przepowiedni Konstantyn rozkazuje sporządzić bojowy znak legionowy z wyobrażeniem krzyża, który aż po dziś dzień przechowywany jest w pałacu cesarskim. Z większym zapałem przystępuje teraz do działania. Natarłszy na wroga pod murami Rzymu, w pobliżu tak zwanego Mostu Mulwijskiego, zwycięża, a Maksencjusz ginie w nurtach rzeki. Był to zaś siódmy rok jego panowania, kiedy odniósł zwycięstwo nad Maksencjuszem.
       Po tych wydarzeniach dzielił władzę z Licyniuszem przebywającym stale na Wschodzie. Ten był szwagrem Konstantyna, poślubił bowiem siostrę jego, Konstancję. Sam cesarz doznawszy od Boga tak wielkich dobrodziejstw, złożył dowody wdzięczności względem swego Dobroczyńcy. Do nich należały: zniesienie prześladowania chrześcijan, odwołanie z wygnania zesłańców, wypuszczenie na wolność uwięzionych i zwrot skonfiskowanego mienia prywatnego. Jednocześnie podnosił z ruin kościoły, a wszystko przeprowadzał z wielką gorliwością. W tym też czasie zmarł w Salonie, w Dalmacji, Dioklecjan, ten sam, który zrzekł się kiedyś godności cesarskiej.
SOKRATES „SCHOLASTYK” [ok. 380- zm. ok. 450] - prawdopodobnie Grek z Konstantynopola, uczeń  pogańskich filozofów: Helladiosa i Ammoniosa, prawnik i autor dzieła Historia Kościoła, napisanego grecką [w siedmiu tomach], opisującego dzieje Kościoła w latach 305-439

KONSTATNTYN „WIELKI” [Gaius Flavius Valerius Constantinus (ur. 27 lutego 272 w Niszu – zm. 22 maja 337) – cesarz rzymski od 306 roku, święty Kościoła prawosławnego]

ok. 272. Narodziny w Niszu
25 lipca 306 Śmierć Konstancjusza I – Konstantyn ogłoszony przez wojsko augustem
28 października 312 bitwa przy moście Mulwijskim. Śmierć Maksencjusza. Konstantyn zajmuje Rzym
313 Sojusz z Licyniuszem. Nowe zasady polityki religijnej – tolerancja dla chrześcijan (Edykt mediolański).
318 Przyznanie biskupom jurysdykcji w sprawach świeckich
319 Ustanowienie prawa zwalniającego duchownych ze służby w armii i płacenia podatków
319–321 Edykty przeciwko magii i wróżbom
321 Zakaz  pracy w niedzielę
326. Zgładzenie Kryspusa i Licyniusza II; Podejrzana o cudzołóstwo żona Konstantyna, Fausta zostaje z jego polecenia uduszona w łaźni.
335 Podział cesarstwa między Konstantyna II, Konstancjusza II , Konstansa , Dalmacjusza oraz Hannibalianusa
22 maja 337. Śmierć Konstantyna

Brak komentarzy: