Strony

wtorek, 4 stycznia 2011

ENUMA ELISZ...


Tabliczka pierwsza
Gdy na górze niebo nie zostało nazwane, w dole ziemia nie miała imienia,
(wtedy) Apsu dostojny, rodzic ich, i Tiamat, stworzycielka, która ich wszystkich urodziła,
wody swe mieszali.
Gdy pastwiska jeszcze nie było, niewidoczne były trzciny i bagna,
gdy żadne z (innych) bóstw nie zostało jeszcze stworzone
ani nazwane, nie wyznaczono (im) losów -
(wówczas) bogowie zostali wśród nich stworzeni:
Lahmu i Lahamu pojawili się, imieniem nazwani.
Podczas gdy oni wzrastali, stawali się uformowani,
Anszar i Kiszar zostali stworzeni, przewyższyli tamtych.
Wydłużali swoje dni, pomnożyli (liczbę) lat.
Anu był ich synem, dorównując (potęgą) ojcom,
Anszar uczynił podobnym sobie boga Anu, swego pierworodnego.
Anu na podobieństwo swoje zrodził Nudimmuda,
Nudimmud stał się mistrzem swych ojców,
(bowiem) był on rozumny, mądry, potężny swą siłą,
potężniejszy jeszcze niż Anszar, rodzic ojca jego,
nie miał rywala wśród bogów, braci swoich.
Zebrali się (więc) bracia bogowie,
niepokoili Tiamat, w bezustannej ruchliwości hałaśliwi,
drażnili Tiamat do głębi jej serca,
wesołymi zabawami zakłócali (spokój) w niebiańskiej siedzibie (An- duruna).
Nie mógł uciszyć ich hałasu bóg Apsu, natomiast Tiamat była spokojna.
Przykre (jednakże) były jej te czyny;
nie było dobre ich postępowanie, ona jednak była im życzliwa.
Wówczas Apsu, rodzic bogów wielkich,
zawołał Mummu, swego wezyra, mówiąc do niego:
„Mummu, wezyrze, czyniący radość sercu memu!
Nuże, ku Tiamat skierujmy swe kroki".
Poszli i przed Tiamat zasiedli,
radzili wspólnie o bogach, swych pierworodnych.
Apsu usta swe otworzył,
do Tiamat [głosem podniesionym?] się odezwał:
„Nieprzyjemne jest dla mnie ich postępowanie,
w dzień jestem bez wypoczynku, w nocy nie mogę spać!
Chcę zniszczyć ich drogi i rozproszyć,
aby cisza zapanowała, byśmy mogli spać!"
Gdy Tiamat to usłyszała,
rozwścieczyła się, krzyczała do swego męża,
krzyczała gorzko wewnątrz rozwścieczona,
zmartwiła się z powodu (zamierzonego) zła:
»Dlaczego mamy zniszczyć to, cośmy sami stworzyli? J
Postępowanie ich jest nieodpowiednie, miejmy (jednak) cierpliwość .
Odpowiedział Mummu, doradzając Apsu,
radą bez litości była wskazówka jego:
»Zniszcz, ojcze mój, ich bezprawne zachowanie,
abyś mógł w dzień wypoczywać, a w nocy spać".
Uradował się Apsu, rozjaśniło się jego oblicze
z powodu zła, które zaplanował przeciw bogom, dzieciom swym.
Mummu położył ręce na szyi (Apsu),
siedział na jego kolanach, całował go.
Wszystko, co w swym zgromadzeniu uknuli,
bogom, potomkom swym, powtórzyli.
Gdy bogowie to usłyszeli, stali się bezradni,
zapadli w milczenie, siedzieli cicho.
Najmądrzejszy, pojętny, inteligentny
bóg Ea, który wie wszystko, rozpoznał ich plany,
ustalił i zarysował je, (jako) obejmujące wszystko,
uczynił mądrym swe czyste zaklęcie.
Wyrecytował je i w wodach posadził -
sen rozpostarł nad nim (nad Apsu), a on usnął głęboko.
(Ea) uśpił Apsu, gdy rozpostarł sen.
A Mummu, doradca, (ze wzburzenia) drętwiał.
Ea rozerwał jego mięśnie, ściągnął mu koronę,
blask boski zabrał, sam się nim otoczył.
Nałożył na Apsu więzy i przeznaczył śmierci.
Uwięził Mummu, potraktował go grubiańsko.
W Apsu ustanowił swe mieszkanie,
złapał Mummu, trzymał go na postronku.
Potem przeciwników swych pokonał i związał.
Ea zwycięstwo okrzyknął nad przeciwnikami swymi,
w mieszkaniu swym odpoczywał spokojnie,
nazwał je Apsu, święte miejsca jego wyznaczył.
Potem w miejscu tym swoją siedzibę ustanowił,
Ea i Damkina, jego żona, w majestacie (tam) zamieszkali.
W sanktuarium losów, siedzibie (boskich) planów,
najmądrzejszy z mądrych, mędrzec bogów, Bel', został poczęty,
w apsu więc (Marduk) się narodził,
Niepokojona Tiamat dzień i noc była podniecona.
Bogowie nie znaleźli odpoczynku, oni [...].
Zaplanowali zło w sercach swoich
i do Tiamat, matki swojej, powiedzieli:
Gdy Apsu, mąż twój, został zabity,
przy boku jego nie stałaś, cicho siedziałaś.
Cztery straszliwe wiatry zostały stworzone,
by całe wnętrze twoje niepokoić, abyśmy nie mogli odpoczywać!
Nie było w twym sercu (pamięci) o Apsu, mężu twoim,
ani o Mummu, który ma kajdany - teraz tu siedzisz sama!
Od teraz będziesz w największej rozpaczy!
Co z nami, którzy nie mają spokoju - ty nas nie kochasz? [
Pomyśl o naszym brzemieniu], oczy nasze wyschły.
Zdejmij jarzmo nie dające odpoczynku, abyśmy mogli spać.
[Walka] niech będzie, pomścij ich.
[…]
Gdy Tiamat to [usłyszała], słowa te były jej miłe:
„Stwórzmy demony, tak jak [radziliście]".
[Zebrali się] bogowie we wnętrzu [...],
zaplanowali [zło] przeciw bogom stwórcom.
Oni [...], podeszli do niej, do boku Tiamat się zbliżyli,
(rozgniewani), planowali zło bez wytchnienia dzień i noc,
podniecali się do walki, rycząc i hałasując,
zgromadzenie zwołali w celu przygotowania walki.
Matka Hubur, która stworzyła wszystkie (istnienia),
przygotowała broń nie mającą sobie równej, urodziła węże olbrzymy,
których zęby są zatrute, nie mają litości [...],
trucizną zamiast krwią ciało ich napełniła,
smoki wściekłe okryła strachem,
blaskiem boskim ukoronowała je, bogom uczyniła równymi.
„Ten, który zobaczy je, niech się strachem załamie,
niech ciała ich rzucają się na siebie, nigdy się nie cofną".
Sprawiła, że powstał wąż jadowity, smok, potwór Lahamu,
lew olbrzym, pies wściekły i człowiek-skorpion,
burza niosąca demony, człowiek-ryba i Lamassu niosące broń bezlitosną,
nieustraszone w walce.
Rozkazy jej były potężne, nie miały sobie równych.
Stworzyła razem jedenaście stworów nawzajem podobnych.
Wśród bogów, swych pierworodnych, których na zgromadzenie zwołała,
wywyższyła Kingu, między nimi uczyniła go najwyższym,
przywódca armii, naczelnikiem wojska, przewodzącym zgromadzeniu,
aby podnosił broń do walki, porywał do ataku.
Najwyższy władca w walce, naczelnik.
(Wszystko to) powierzyła jego ręce, wywyższyła go:
»Ułożyłam dla ciebie zaklęcie, w zgromadzeniu bogów cię wywyższyłam,
panowaniem nad wszystkimi bogami rękę twą napełniłam,
zaprawdę jesteś wielki, mężu mój, jesteś sławny!
Niech imię twoje będzie wywyższone wśród wszystkich Anunnaki".
Dała mu tabliczkę losów, zawiesiła na piersi.
.Niech rozkaz twój będzie niezmienny, trwała wypowiedź ust twoich".
Gdy Kingu został wywyższony, otrzymał władzę anutu.
Bogom, synom swoim, losy także określiła:
„Niech wypowiedź ust waszych boga ognia uspokoi,
niech wasz jad osłabi potężną siłę przeciwną".
w czystym apsu (Marduk) się narodził.
Uczynił to Ea, ojciec jego,
i Damkina, jego matka, urodziła go. On ssał piersi bogiń,
opiekunka troszcząca się o niego wypełniła go strachem.
Wspaniała była postać jego, błyszczące spojrzenie,
męski był jego wzrost, on był silnym od początku.
Gdy zobaczył go Anu, rodzic ojca jego,
ucieszył się, rozpromienił, serce jego napełniło się radością.
Uczynił go wspaniałym: jego boskość była podwójna (?),
był bardzo wysoki, nad wszystkimi górował we wszystkim.
Bez porównania wspaniale ukształtowana była jego postać,
niepojęta dla umysłu (ludzkiego), trudna do wyobrażenia!
Czworo miał oczu i uszu czworo,
gdy wargi swe otworzył, buchał (z nich) płomień.
Jego cztery uszy były duże,
a oczy jego mogły widzieć wszystko.
Wywyższony wśród bogów, wyniosła była jego postać,
członki jego nieporównywalne, jego wzrost (?) był wielki.
„Mariutu, Mariutu,
syn słońca, słońce bogów!'
Blaskiem dziesięciu bogów odziany - tak wyniosłe były jego siły,
pięćdziesiąt strachów było nad nim zebrane.
Stworzył Anu cztery wiatry, urodził je
i przekazał mu: „Synu mój, niech one wirują".
Stworzył zadymkę, zezwolił wiatrowi ją rozprowadzić,
powołał do istnienia fale, by niepokoiły Tiamat.


Tabliczka druga
Gdy Tiamat zebrała swoje twory
i zorganizowała walkę przeciw bogom, swym potomkom,
odtąd planowała zło z powodu Apsu.
Poznał Ea, że przygotowała się do oporu.
Gdy Ea usłyszał słowa o tej (sprawie),
oniemiały, całkiem cicho siedział zdrętwiały.
Zastanowił się, uspokoił umysł,
skierował kroki do Anszara, swego ojca.
Przed Anszarem, ojcem swym, stanął,
wszystko, co Tiamat zaplanowała, powtórzył mu:
.Ojcze mój, Tiamat, która nas urodziła, znienawidziła nas,
zwołała zgromadzenie i, pełna furii, jest wściekła.
Wszyscy bogowie dołączyli do niej,
nawet ci, których wy stworzyliście,
oni [...]> do boku Tiamat zbliżyli się,
rozgniewani, bez wytchnienia dzień i noc
podniecali się do walki, z niecierpliwości drżący,
zgromadzenie zwołali w celu przygotowania wojny.
Matka Hubur, która stworzyła wszystkie istnienia,
przygotowała broń nie mającą sobie równej, urodziła węże olbrzymy,
których zęby są ostre, nie znają litości [...],
trucizną zamiast krwią ciało ich napełniła,
smoki wściekłe okryła strachem,
blaskiem boskim ukoronowała je, bogom uczyniła równymi.
«Ten, który zobaczy je, niech się strachem załamie,
gdy ciała ich rzucą się na siebie i nigdy się nie cofają».
Sprawiła, że powstał wąż jadowity, smok groźny, potwór Lahamu,
lew olbrzym, pies wściekły i człowiek-skorpion,
burza niosąca demony, człowiek-ryba i bizon niosące broń bezlitosną, nieustraszoną w walce. Rozkazy jej są potężne, nie mają sobie równych.
Stworzyła także jedenaście stworów nawzajem sobie podobnych.
Wśród bogów, swych pierworodnych, których na zgromadzenie zwołała,
wywyższyła Kingu, między nimi uczyniła go najwyższym,
przywódcą armii, naczelnikiem wojska, przewodniczącym zgromadzenia,
aby podniósł broń do walki, porywał do ataku.
Najwyższy władca w walce, naczelnik.
(Wszystko to) powierzyła jego ręce, wywyższyła go:
«Ułożyłam dla ciebie zaklęcie, wśród zgromadzenia bogów cię wywyższyłam,
panowaniem nad wszystkimi bogami rękę twą napełniłam,
zaprawdę jesteś wielki, ty, mąż mój, jesteś sławny!
Niech rozkazy twoje będą wywyższone wśród wszystkich Anunnaki».
Dała mu tabliczkę losów, zawiesiła na piersi.
«Niech rozkaz twój będzie niezmienny, trwała wypowiedź ust twych».
Gdy Kingu został wywyższony, otrzymał władze anutu.
Bogom, synom swoim, losy także określiła:
«Niech wypowiedź ust waszych boga ognia uspokoi,
niech wasz jad (?) osłabi potężną siłę przeciwną»".
Usłyszał to Anszar, sprawa była zagmatwana.
.Biada!' krzyknął, zagryzł wargi.
Serce jego pełne było furii, niespokojny był umysł jego.
Do boga Ea, pierworodnego, słowa swoje skierował:
„Synu mój, który walkę spowodowałeś,
weź (odpowiedzialność) za to, co sam wywołałeś !
podniosłeś się, aby Apsu zabić.
Tiamat, którą rozzłościłeś 1 kto jest jej równy?"
Ten, który zebrał radę, książę pełen mądrości,
twórca wiedzy, bóg Nudimmud,
słowami uspokajającymi, wyrazem spokojnym
odpowiedział przyjaźnie ojcu swemu, Anszarowi:
„Ojcze mój, serce szerokie, który losy ustala,
który ma moc, aby tworzyć i niszczyć,
o, Anszarze, serce szerokie, który los ustala,
który ma moc, aby tworzyć i niszczyć -
chcę ci powiedzieć, (ale) uspokój się na chwilę
i pomyśl w swym sercu, że ja czynię rzecz dobrą.
Zanim zabiłem Apsu,
któż mógł przewidzieć obecne położenie?
Zanim sam uczyniłem szybko jego koniec,
jakież były okoliczności, że musiałem go zniszczyć?".
Anszar usłyszał słowa przyjemne dla siebie,
serce jego uspokoiło się, (więc) rzekł do Ea:
„Synu mój, twoje czyny były godne boga,
ty jesteś [zdolny] do czynu strasznego, nieporównywalnego [...]
> Ea, twoje [czyny były] godne boga,
ty jesteś [zdolny] do czynu strasznego, nieporównywalnego [...]
Idź naprzeciw Tiamat, ułagodź jej atak, [...]
...jej złość przez twoje zaklęcie".
On słuchał słowa [ojca] swego,
[Anszara], wyprawę do niej podjął, szedł ku niej drogą.
Ea poszedł, by poznać sposoby Tiamat,
[zatrzymał się] w milczeniu i zawrócił.
Wstąpił przed oblicze Anszara wyniosłego i powiedział do niego, pełen skruchy:
„[Ojcze mój], czyny Tiamat są zbyt wielkie dla mnie, poznałem jej plany,
ale [moje] zaklęcia nie dorównują (im).
Siła jej jest potężna, przepełniona grozą,
ona cała jest potężna, nikt nie stanie przeciwko niej.
Nie zmniejszył się jej hałas, ale mnie przygniótł,
[przestraszyłem się] jej krzyku i zawróciłem.
(Jednakże), [ojcze mój], nie rozpaczaj, poślij innego przeciw niej.
(Nawet gdy) siła kobiety jest wielka, nie jest równa mężczyźnie.
Rozprosz jej wojska, pomieszaj jej plany, zanim ona położy swą rękę na nas".
Anszar krzyczał w gniewie i rzekł do syna swego, Anu:
„Godny czci synu, bohaterze największy, którego siła jest potężna, atak nie do odparcia.
Pośpiesz się, wystąp przed Tiamat, uspokój jej złość - niech serce jej się rozpręży.
Jeżeli nie będzie (chciała) słuchać twych słów, powiedz do niej słowa prośby, aby się uspokoiła".
On słuchał słów swego ojca, Anszara, wyprawę do niej podjął, szedł ku niej drogą.
Anu poszedł, by poznać sposoby Tiamat, zatrzymał się, stanął w milczeniu i zawrócił.
Wstąpił przed oblicze [Anszara, ojca, który go stworzył,] i powiedział do niego pełen skruchy: »[Ojcze mój], czyny Tiamat są zbyt wielkie dla mnie, poznałem jej plany,
ale [moje] zaklęcia nie dorównują (im).
Siła jej jest potężna, przepełniona grozą,
ona cała jest potężna, nikt nie może stanąć przeciw niej
Nie zmniejszł! się jej głośny hałas,
[przestraszyłem się jej krzyku i zawróciłem.
(Jednakże), [ojcze mój], nie rozpaczaj, poślij innego przeciw niej
(Nawet gdy) siła kobiety jest wielka, nie jest równa mężczyźnie
Rozprosz jej wojska, pomieszaj jej plany,
zanim ona położy swą rękę na nas".
Anszar zamilkł i patrzył w ziemię, skinął na boga Ea, podniósł głowę.
Zebrali się Igigi i wszyscy Anunnaki, z zaciśniętymi wargami w ciszy siedząc.
Żaden bóg nie chciał iść, wystąpić [...], zmierzyć się w walce z Tiamat [...].
Anszar, pan, ojciec bogów wielkich,
w sercu rozzłoszczony, nie pozwalał nikomu zbliżyć się do siebie.
Dziedzica potężnego, mściciela ojca swego, tego, który będzie triumfował w walce,
Marduka, bohatera, wezwał bóg Ea do swej siedziby, aby mu plan przedstawić:
„Marduku, uważaj, słuchaj ojca swego,
ty jesteś synem moim, który uspokoi serce moje, przed (oblicze) Anszara z czcią przystąp,
otwórz usta, stań przed nim, uspokój spojrzeniem!
" Uradował się pan słowami ojca swego. Zbliżył się i stanął przed Anszarem.
Gdy zobaczył go Anszar, serce jego napełniło się zadowoleniem.
Ucałował jego usta - oddalił się od niego strach.
„Ojcze mój, nie milcz, otwórz usta swoje,
pójdę i dokonam tego, czego serce twe pragnie,
[Anszarze], nie milcz, i otwórz usta swoje,
zaprawdę pójdę i dokonam tego, czego serce twe pragnie!
Jakiż jest mężczyzna, który wypowiedział ci walkę? | ,
Tiamat, która jest kobietą, maszeruje przeciw tobie ze swą bronią
[Ojcze mój], rodzicu, raduj się, bądź wesoły,
ty jesteś tym, który na szyję Tiamat wkrótce stąpnie,
[Anszarze], rodzicu, raduj się, bądź wesoły,
ty jesteś tym, który na szyję Tiamat wkrótce stąpnie!"
„[Idź], synu mój, który obdarzony jesteś całą mądrością,
i Tiamat do spokoju doprowadź swym zaklęciem czystym,
[na rydwanie] burzy szybko posuwaj się naprzód!
Zawróć go [...]» aby nie można uderzyć!"
Uradował się pan na słowa ojca swego,
serce jego ucieszyło się i do ojca tak powiedział:
„Panie bogów, przeznaczenie wielkich bogów,
jeżeli będę waszym orędownikiem,
zwiążę Tiamat pętami i ocalę wasze życie,
(to wówczas) zwołajcie zgromadzenie i ustalcie dla mnie los wspaniały.
W miejscu obrad wszyscy zebrani weseli zasiądźcie
i mocą ust mych zamiast waszych (ja sam) los będę ustalał,
niezmienne będzie to, co ja ustalę,
nikt nie zawróci i nikt nie zmieni wypowiedzi mych ust!"


Tabliczka trzecia
Anszar usta swe otworzył i do Kaka, swego wezyra, słowa te powiedział:
„Kaka, wezyrze, radujący moje serce, do Lahmu i Lahamu ciebie chcę posłać, ty jesteś mądry,
ty wiesz, jak należy mówić ze swadą.
Bogów, ojców moich, zawołaj przed oblicze moje,
wprowadź ich wszystkich!
Niech radzą podczas bankietu,
niech jedzą chleb i piją piwo,
dla Marduka, ich orędownika, niech losy określą.
Idź, Kaka, przed obliczem ich stań
i powtórz im to, co ja tobie powiedziałem:
«To Anszar, syn wasz, przysłał mnie do was,
ja jestem tym, który ma sekretne posłanie dla was.
Oto Tiamat, która nas urodziła, znienawidziła nas, zwołała zgromadzenie
i, pełna furii, jest wściekła.
Wszyscy bogowie dołączyli do niej, nawet ci, których wy stworzyliście,
idą przy jej boku, oni [...),
zebrali się przy niej, do boku Tiamat się zbliżyli,
rozgniewani, knowali bez wytchnienia, dzień i noc podniecali się do walki,
z niecierpliwości drżący.
Zgromadzenie zwołali w celu przygotowania wojny.
Matka Hubur, która stworzyła wszystkie istnienia, przygotowała broń nie mającą sobie równej, urodziła węże olbrzymy, których zęby są ostre, nie mają litości [...],
trucizną zamiast krwią ciało ich napełniła,
smoki wściekłe okryła strachem, blaskiem boskim ukoronowała je.
Ten, który zobaczy je, niech się strachem załamie,
gdy ciała ich rzucą się na siebie, nikt nie ucieknie.
Sprawiła, że powstał wąż jadowity, smok groźny, potwór Lahamu,
lew olbrzym, pies wściekły i człowiek-skorpion, burza niosąca demony,
człowiek-ryba i bizon niosące broń bezlitosną, nieustraszone w walce.
Rozkazy jej były potężne, nie miały sobie równych.
Stworzyła także jedenaście stworów nawzajem sobie podobnych.
Wśród bogów, swych pierworodnych,
których na zgromadzenie zwołała,wywyższyła Kingu,
między nimi uczyniła go najwyższym,
przywódcą armii, naczelnikiem wojska, przewodniczącym zgromadzenia,
aby podniósł broń do walki, porywał do ataku. Najwyższy władca w walce, naczelnik łupów.
(Wszystko to) powierzyła jego ręce i spowodowała, że siadł wywyższony.
< Ułożyłam dla ciebie zaklęcie, wśród zgromadzenia bogów cię wywyższyłam,
panowaniem nad wszystkimi bogami rękę twą napełniłam,
zaprawdę jesteś wielki, mężu mój, jesteś sławny!
Niech imię twoje będzie wywyższone wśród wszystkich Anunnaki>.
Dała mu tabliczkę losów, zawiesiła na piersi.
Niech rozkaz twój będzie niezmienny, trwała wypowiedź ust twoich >.
Gdy Kingu został wywyższony,
otrzymał (władzę) anurn, bogom, synom swoim,
losy także określiła:
Niech wypowiedź ust waszych boga ognia uspokoi,
niech wasz jad osłabi potężną siłę przeciwną >.
Wysłałem Anu, ale nie mógł się jej przeciwstawić.
Nudimmuda (także) ogarnął strach i poddał tyły.
Wystąpił Marduk, mędrzec bogów, syn wasz, przeciw Tiamat,
serce jego jest ochocze.
Oto wypowiedź ust jego skierowana do mnie:
i nałożyć pęta na Tiamat, ratować życie wasze,
(to) zwołajcie zgromadzenie i ustalcie mój los wspaniałym.
W miejscu obrad wszyscy zebrani, radując się, siądźcie,
a swoją wypowiedzią zamiast waszej ustalać będę los, niezmienne będzie to, co ja ustalę.
Rozkaz moich ust nie będzie odwrócony, będzie niezmienny >!
Przyjdźcie tu, szybko los ustalcie dla niego,
aby wyruszył na spotkanie waszego wroga potężnego»".
Poszedł Kaka, drogą swą postępował,
przed obliczem Lahmu i Lahamu, bogów, rodziców swoich,
się pokłonił, całował ziemię przed nimi.
Powstał i powiedział im:
„Oto Anszar, syn wasz, przysłał mnie do was.
Ja jestem tym, który ma sekretne posłanie dla was:
«Oto Tiamat, która nas urodziła, znienawidziła nas,
zwołała zgromadzenie i, pełna furii, jest wściekła.
Wszyscy bogowie dołączyli do niej,
nawet ci, których wy stworzyliście, idą przy jej boku,
oni [...], zebrali się przy niej, do boku Tiamat się zbliżyli,
(rozgniewani), knowali bez wytchnienia, dzień i noc,
podniecali się do walki, z niecierpliwości drżący.
Zgromadzenie zwołali w celu przygotowania wojny.
Matka Hubur, która stworzyła wszystkie istnienia,
przygotowała broń nie mająca sobie równej,
urodziła węże olbrzymy których zęby są zatrute, nie mają litości ich kły (?),
trucizną zamiast krwią ciało ich napełniła, smoki wściekłe okryła strachem,
blaskiem boskim ukoronowała je.
Ten, który zobaczy je, niech się strachem załamie,
gdy ciała ich rzucą się na siebie, nikt nie ucieknie.
Sprawiła, że powstał wąż jadowity, smok groźny,
potwór Lahamu lew olbrzym, pies wściekły i człowiek-skorpion,
burza niosąca demony, człowiek-ryba i bizon niosące broń bezlitosną, nieustraszoną w walce. Rozkazy jej były potężne, nie miały sobie równych.
Stworzyła także jedenaście stworów nawzajem sobie podobnych.
Wśród bogów, swych pierworodnych, których na zgromadzenie zwołała,
wywyższyła Kingu, między nimi uczyniła go najwyższym,
przywódcą armii, naczelnikiem wojska, przewodniczącym zgromadzenia,
aby podnosił broń do walki, porywał do ataku. Najwyższy władca w walce, naczelnik.
(Wszystko to) powierzyła jego ręce, spowodowała, że siadł wywyższony |
< Ułożyłam dla ciebie zaklęcie, wśród zgromadzenia bogów cię wywyższyłam,
panowaniem nad wszystkimi bogami rękę twą napełniłam,
zaprawdę jesteś wielki, mężu mój, jesteś sławny!
Niech imię twoje będzie wywyższone wśród wszystkich Anunnaki >
Dała mu tabliczkę losów, zawiesiła na piersi.
.
Gdy Kingu został wywyższony, otrzymał (władzę) anutu,
bogom, synom swoim, losy także określiła:
< Niech wypowiedź ust waszych boga ognia uspokoi,
niech wasz jad osłabi potężną siłę przeciwną >.
Wysłałem Anu, ale nie mógł się jej przeciwstawić.
Nudimmuda (także) ogarnął strach i poddał tyły.
Wystąpił Marduk, mędrzec bogów, syn wasz, przeciw Tiamat, serce jego jest ochocze.
Oto wypowiedź ust jego skierowana do mnie:
ratować życie wasze, (to) zwołajcie zgromadzenie i ustalcie mój los wspaniałym.
W miejscu obrad wszyscy zebrani, radując się, siądźcie
i swoją wypowiedzią zamiast waszej ustalać będę losy,
niezmienne będzie to, co ja ustalę.
Rozkaz moich ust nie będzie odwrócony, będzie niezmienny
> Przyjdźcie tu, szybko los ustalcie dla niego,
aby wyruszył na spotkanie waszego wroga potężnego»".
Gdy Lahmu i Lahamu to usłyszeli, krzyknęli głośno, wszystkie bóstwa Igigi boleśnie jęknęły:
„Co było nieprawdziwego, że podjęła taką decyzję o nas? Nie wiedzieliśmy, co Tiamat uczyniła!" Podnieśli się i poszli wszyscy bogowie wielcy, ustalający [losy].
Wystąpili przed Anszarem i byli pełni [radości].
Całowali jeden drugiego, gdy na zgromadzeniu [...}.
Radzili, zasiedli do uczty, jedli chleb i pili piwo, a słodki miód rozlewał się w ich brzuchu.
Gdy pili piwo, brzuch ich się dobrze napełnił, wielce byli zadowoleni,
serce ich pełne radości, (więc) dla Marduka, swego orędownika, los ustalili.

Tabliczka czwarta
Ustanowili dla niego tron książęcy,
aby ojcom swym przewodzić zasiadł (na nim).
»Ty jesteś najwyższy wśród bogów wielkich,
los twój nie ma sobie równego, rozkaz twój jest (jak rozkaz) Anu.
Marduku, jesteś najwyższy wśród bogów wielkich,
los twój nie ma sobie równego, rozkaz twój jest (jak rozkaz) Anu.
Od dnia tego niezmienny jest twój nakaz, poniżanie i wywyższanie
- to niech będzie w twoich rękach.
Zaprawdę, trwała będzie wypowiedź ust twoich,
rozkaz twój nie będzie miał sprzeciwu
i nikt spośród bogów nie przekroczy wyznaczonej przez ciebie granicy.
Opieka nad siedzibami bogów jest koniecznością,
a w ich sanktuariach będzie zapewnione święte miejsce dla ciebie.
Marduku, ty jesteś naszym orędownikiem, daliśmy ci królestwo nad całym światem,
(więc gdy) zasiadasz w zgromadzeniu, słowo twe będzie wywyższone,
broń twoja niezniszczalna niech pokona twych wrogów!
Panie, temu, który ci zaufa, życie oszczędź,
ale bogu, który zło pochwala, wylej jego życie!"
Spowodowali zjawienie się między nimi gwiazdy
i do Marduka, swego pierworodnego, słowa te wyrzekli:
„Los twój, panie, niech będzie nad bogami wszystkimi,
nakaż zniszczenie lub stworzenie - niech to się spełni,
usta twe otwórz - niech gwiazdozbiór zniknie,
daj rozkaz powtórny - gwiazdozbiór się pojawi!"
Wypowiedział słowo I zniknął gwiazdozbiór,
dal rozkaz powtórny - gwiazdozbiór powstał.
Gdy zobaczyli bogowie działanie jego rozkazu,
cieszyli się, błogosławili: „Marduk zaprawdę jest królem!"
Dali mu maczugę, tron i berło królewskie,
ofiarowali broń nie mającą sobie równej, rozgramiającą wrog[ów]
„Idź i życie Tiamat przetnij,
niech krew jej wiatry niosą, aby wiadomość się rozprzestrzeniła ...
(Gdy) bogowie, ojcowie jego, ustalili los pana,
przygotowali mu drogę szczęścia i posłuchu.
On 6tworzyl łuk, jako broń swą go naznaczył, strzałę załadował i wzmocnił cięciwę.
Podniósł broń boską, prawicy nakazał chwycić,
łuk i kołczan na ramieniu zawiesił, umieścił błyskawicę przed sobą,
płomieniem migocącym ciało swoje napełnił.
Uczynił sieć, aby nią Tiamat otoczyć, cztery wiatry postawił na straży, by nic z niej nie uszło!
Wiatr południowy, wiatr północny, wiatr wschodni i zachodni przy sieci trzymał blisko,
wiatry - dar swego ojca Anu.
Stworzył złe wiatry, burzę piaskową i nawałnicę, czterowiatr, siedmiowiatr,
wiatr wirujący i wiatr powodujący chaos, wiatr [...].
Uwolnił wiatry, które stworzył, wszystkie siedem,
aby niepokoić wnętrze Tiamat, stanęły za nim.
Podniósł pan potop, broń swą potężną,
i dosiadł wozu strasznego, burzy niezwyciężonej.
Zaprzągł czterozaprzęg, do boku jego umocował
Niszczyciela, Bezlitosnego, Tratującego, Szybkiego.
Otwarte były wargi ich, zęby truciznę niosące,
zmęczenia nie znające, w pokonywaniu (wroga) wyuczone.
Przy prawicy swej umieścił walkę straszną i bitwę,
przy lewicy walkę, która pokonuje połączone szeregi.
Ubrany był w szatę, pancerz wywołujący przestrach,
blaskiem budzącym strach okrył swą głowę.
Kroczył pan naprzód, drogą wytyczoną postępował,
przeciw Tiamat pełnej furii oblicze swe skierował.
W ustach trzymał zaklęcie,
roślinę z trucizną trzymał ręką swoją.
Następnie wokół niego biegali, biegali wokół,
bogowie, ojcowie jego, biegali wokół niego, bogowie biegali!
Zbliżył się pan, aby wnętrze Tiamat przejrzeć
plany Kingu, jej męża, zbadać.
Gdy on go zobaczył, stracił swą odwagę,
rozprzęgła się wola jego, w czyny jego wkradło się zamieszanie!
Bogowie pomocnicy, idący przy boku jego,
zobaczyli wojownika przywódcę, zatrwożyło się serce ich.
Rzuciła Tiamat zaklęcie nie odwracając szyi,
a na usta jej kłamstwo i nieprawda się cisnęły: |
W ich [...] zebrali się przy tobie".
Podniósł pan potop, broń swą potężną,
i do Tiamat rozwścieczonej słowa takie wypowiedział:
„Dlaczego jesteś tak agresywna i zarozumiała,
a serce twe zachęcasz do walki?
Podnieśli się synowie, przeciw ojcom wystąpili,
a ty, która ich zrodziłaś, znienawidziłaś litość!
Kingu mężem swym obrałaś,
przydzieliłaś mu bezprawnie boską siłę Anu.
Przeciw Anszarowi, królowi bogów, zło wyszukujesz,
ojcom moim, bogom, zło przeznaczyłaś.
Nuże, postaw wojsko swoje, przypasz broń swoją.
Wstań, ty i ja uczyńmy pojedynek!"
Gdy Tiamat to usłyszała,
stała się podobna szalonej, straciła rozum.
Krzyknęła Tiamat dziko i głośno,
wszystkie dolne członki zadrżały pod nią!
Wyrecytowała zaklęcia, powtarzała magiczne uroki,
a bogowie bitwy ostrzyli swą broń.
Zbliżyli się Tiamat i mędrzec bogów, Marduk,
jak w pojedynku zwarli się w wirze walki.
Rozpostarł pan sieć swą i wplątał ją w nią,
Zły Wiatr, który postępował za nim, wypuścił jej w twarz
Gdy Tiamat usta swe rozwarła, by go połknąć,
wpuściła w nie Zły Wiatr, nie mogła ich zamknąć.
Wściekłe wiatry wnętrze jej napełniły,
ciało jej wzdęło się, usta rozwarły szeroko.
Wypuścił strzałę, by przeszła przez jej ciało.
Wnętrze jej przeciął, rozłupał przez środek.
Związał ją, życie jej zniweczył,
dało jej powalił, by stanąć na nim.
Gdy Tiamat, przywódczynię ich, zabił,
jej wojsko rozprzęgło się, zgromadzenie rozpierzchło,
a bogowie pomocnicy, idący przy jej boku,
drżący, przestraszeni poddali tyły,
[,..] by ratować życie,
lecz, zewsząd otoczeni, nie mogli uciekać.
Uwięził ich i broń im połamał.
Związani i wrzuceni w sieć, w matni siedzieli,
zapędzeni w róg, pełni byli skargi,
otrzymali karę od niego, trzymani w uwięzieniu.
Zaś jedenastu stworom, napełniającym strachem,
zgrai demonów, pachołków idących po jej prawicy,
nałożył wędzidło, ręce ich związał,
razem z ich bronią rzucił pod swe stopy,
a Kingu, który był wywyższony ponad wszystkich,
związał i zaliczył go do zmarłych bogów ugge.
Zabrał mu tabliczkę przeznaczenia, posiadaną bezprawnie,
pieczęcią swą opatrzył, na piersi swej zawiesił.
Gdy przeciwników swych bohater Marduk związał i pokonał, wroga chełpliwego [...],
zwycięstwo Anszara nad wrogami bezspornie ustalił,
życzenie Nudimmuda urzeczywistnił,
trzymał uwięzionych bogów pod silną strażą,
ku Tiamat, którą związał, zwrócił się ponownie.
Stanął pan na dolnych częściach Tiamat, a bronią niepokonana rozłupał jej czaszkę,
arterie jej krwi oddzielił,
wiatrowi północnemu kazał (krew) nieść, aby wiadomość rozprzestrzenić.
Gdy bogowie, ojcowie jego, to zobaczyli, cieszyli się, radowali,
dary i podarunki mu przynieśli.
Wypoczął pan, przyglądał się jej ciału,
W je podzielić, uczynić twór wspaniały.
Jak rybę suszoną rozłupał ją na dwie części,
Połowę jej podniósł, jako niebo rozpostarł,
rozszerzył skórę i ustanowił straże,
by wody nie uchodziły, nakazał tamtym.
Niebo przekroczył, rejony jego sprawdzał.
Naprzeciwko apsfl ustanowił mieszkanie Nudimmuda.
Wymierzył pan postać apsu
i wybudował Eszarrę jako odpowiednik Eszgalli.
W Eszgalli, Eszarrę, którą zbudował, i w niebie
Anu, Enlila i boga Ea w ich sanktuariach osadził.

Tabliczka piąta
(Marduk) stworzył miejsca dla bogów wielkich,
gwiazdozbiory osadził, układy gwiazd.
On ustalił rok, zakreślił czas jego trwania,
każdemu z dwunastu miesięcy po trzy gwiazdy przydzielił.
Potem zaplanował i podzielił rok,
wyznaczył miejsce niebieskie dla Neberu , by ustalić odległości gwiazd.
By (żadna) nie popełniła błędu, nie zlekceważyła zadania,
wyznaczył miejsca na niebie dla Enlila i Ea.
Otworzył bramy po obu stronach (nieba),
umocnił zapory po prawej i lewej stronie.
W brzuchu jej (Tiamat) ustawił wysokość nieba,
stworzył Nannara, powierzając mu noc,
określił go jako ornament nocy, by wyznaczał dni
i co miesiąc bez ustanku podwyższał go koroną.
„Na początku miesiąca świeć nad krajem,
rogami świeć, aby oznaczyć sześć dni,
siódmego dnia niech będzie połowa korony,
w piętnastym dniu, w połowie miesiąca, stój w opozycji.
Gdy Szamasz na horyzoncie nieba cię [zobaczy],
zmniejszaj się regularnie, świeć wstecz.
W dwudziestym dziewiątym dniu zbliż się do ścieżki Szamasza, [...] trzydziestego dnia stój w koniunkcji i rywalizuj z Szamasze
[Ok. 20 wierszy poważnie uszkodzonych]
Warty nocy i dnia [...]
Ślinę, (którą) Tiamat [zebrał i [...],
On, Marduk, stworzył [...],
połączył ją, uczynił z niej chmury.
Wycie wiatru, gwałtowne burze deszczowe,
fala mgły - nawarstwianie się jej (Tiamat) śliny -
wszystko to sobie przydzielił, ujął własną dłonią.
Położył jej głowę i wylał [...],
głębię otworzył, stała się nasycona wodą.
Potem z oczu jej nakazał wytryśnięcie Eufratu i Tygrysu,
nozdrza jej zamknął, ale spowodował [...].
Na piersi jej usypał [góry] rozległe,
źródła wielkie wywiercił, by niosły strumienie wody.
Wygiął jej ogon, przywiązał do Durmah7,
[…] Apsu pod stopy swoje.
[Postawił] jej dolną (część) ciała, umocował niebo,
[połowę jej] ciała rozpostarł, jako ziemię ustanowił.
[Potem], gdy swoje dzieło we wnętrzu Tiamat ukończył,
[rozpostarł] sieć, całkiem ją rozciągnął.
Nadzorował niebo i ziemię [...],
[...] wiązania ich […].
Potem, gdy ustalił swe prawa, orzeczenia [swoje] sformułował,
uczynił linę, włożył ją w ręce boga Ea.
[Tabliczkę losów], którą Kingu zabrał i ją nosił, jako (dar (?)) potraktował,
ofiarował ją bogu Anu. [..] walki, którą zawiązał lub na głowę swą nałożył, […]
przyniósł przed ojców swoich, a jedenaście stworów, które Tiamat stworzyła i [...],
broń (ich) połamał i przywiązał (stwory (?)) sobie do stóp.
Stworzył ich wizerunki i umieścił przy [bramie] apsu (jako znak),
że nie zapomni się (tego) w przyszłości.
[Gdy bogowie] zobaczyli, cieszyli się wielceLahmu i Lahamu i wszyscy ojcowie jego.
[Objął] go Anszar, pozdrowił go jako Zwycięskiego Króla,
Anu, Enlil i Ea wręczyli mu podarunki,
Damkina, matka jego, pozdrowiła go radośnie, szatą świąteczną rozjaśniła oblicze jego.
Bogu Usumu, który przyniósł swój podarunek (tej) dobrej nowiny
[powierzył] godność posłańca Apsu, troskę o sanktuaria.
Zebrały się bóstwa Igigi, wszystkie przed nim czołobitne,
a Anunnaki, tyle ile ich było, całowali stopy jego,
wszyscy oni [zgromadzili się], aby okazać swoje poddanie, stali, [...] kłaniali się:
„On istotnie jest królem!'' Ojcowie jego [...]
i nasycili się jego pięknością, pan nadsłuchiwał ich słów,
opasany kurzem walki. [-!ciało swe namaścił [...] zapachem cedru,
nałożył szatę swą książęcą, z koroną postrachu jako blaskiem królewskim.
Podniósł maczugę, w prawicy swej trzymał, a lewicy swej [...] kazał trzymać,
Berło zadowolenia i posłuchu przy boku swym [przywiązał].
Gdy blask jego przerażający [...], sieć swoją [ozdobił] Apsu budzącym strach [...]
Siadł jak [...]W sali [swego] tronu [...] W swojej celi [...]
Bogowie, ilu ich było [...] Lahmu i Lahamu [...]
otworzyli usta swe, mówiąc do bogów wielkich Igigi:
„Poprzednio Marduk był (tylko) naszym synem ukochanym,
teraz jest królem waszym, rozkazów jego słuchajcie!"
Powtórzyli to, mówiąc na zgromadzeniu swoim:
„Lugaldimmerankia brzmi imię jego jemu zaufajcie!"
Teraz, gdy Mardukowi dali władzą królewską,
formułę błogosławieństwa i szczęścia dla niego wypowiedzieli:
„Od dnia tego ty będziesz opiekunem naszych kaplic,
wszystko, co nam rozkażesz, uczynimy!"
Marduk usta swe otworzył, mówiąc
do bogów, ojców swoich, słowo to wypowiedział:
„Ponad Apsu, mieszkaniem [...],
naprzeciw Eszarry, którą zbudowałem dla was,
pod niebem, którego podstawę umocniłem,
zbuduję dom, moją siedzibę obfitości.
We wnętrzu jego swoje miejsce święte zbuduję,
moje mieszkanie ustalę, umocnię moje królestwo.
Gdy z apsu wstąpicie na zgromadzenie,
będzie to miejscem waszego (nocnego) odpoczynku przed zgromadzeniem.
Gdy z nieba zstąpicie na zgromadzenie,
będzie to miejscem waszego spoczynku przed zgromadzeniem.
Wypowiem jego imię Babilon - Domy Wielkich Bogów1 ,
wewnątrz niego święto uczynimy: to będzie święto wieczorne".
[Bogowie], ojcowie jego, wysłuchali słów tych,
[...] oni powiedzieli:
»Nad wszystkim, co stworzyła ręka twoja, kto będzie twoim [...]?
Odnośnie ziemi, którą twoje ręce stworzyły, kto ma twój [...]?
W Babilonie, który imieniem tym nazwałeś, uczyń miejsca naszego spoczynku na zawsze,
niech nasze regularne ofiary przynoszą".
[Około 10 wierszy nieczytelnych]
Bogowie pokłonili się i powiedzieli [do niego],
Przemawiali do Lugaldimmerankia, swego pana:
poprzednio, panie, [byłeś naszym ukochanym] synem,
teraz jesteś naszym królem [...].
Ten, który [...] [nas] przy życiu utrzymuje,
[...] blask maczugi i berła.



Marduk wysłuchał wypowiedzi bogów
i w sercu swym postanowił stworzyć rzecz wspaniałą.
Otworzył usta swe i bogu Ea przekazał
to, co w sercu swym postanowił, podał jako wskazówkę:
„Chcę krew zebrać i kości uformować,
niech powstanie luli u, imię jego będzie „człowiek".
Chcę zaiste stworzyć luli «-człowieka,
niech na niego nałożona będzie praca bogów, by mogli odpoczywać.
Chcę udoskonalić organizację bogów, ulepszyć.
Wspólnie winni być czczeni, podzieleni (jednakże) na dwie (grupy)
Odpowiedział mu Ea, mówiąc te słowa,
jak sprawić ulgę bogom, poddał mu myśl:
»Niech wytypowany będzie jeden spośród ich braci,
aby on jeden był zniszczony, a ludzie stworzeni!
Niech bogowie wielcy się tutaj zbiorą,
winny niech będzie wymieniony, oni niech go skażą".
Marduk zgromadził bogów wielkich,
traktował ich przyjaźnie, podawał wskazówki.
Na jego słowa bogowie zwracali baczną uwagę.
Król powiedział słowo do Anunnaki:
„Zaiste, wasza wcześniejsza decyzja była prawdziwa,
słowa, które do mnie powiecie, (niech także) będą prawdą.
Któż jest tym, który wywołał walkę
(mówiąc) do Lugaldimmerankia, doradcy bogów, swego pana:
„Kingu jest tym, który spowodował walką,
podburzał Tiamat, bitwę zarządził!"
Spętali go i trzymali przed Ea,
karę na niego nałożyli, arterie krwi przecięli.
Z krwi jego stworzył ludzkość,
nałożył (na nią) pracę, bogów uwalniając (od niej).
Skoro Ea mądry stworzył ludzkość
i na ludzkość nałożył pracę bogów -
dzieło owo jest trudne do pojęcia.
Według wspaniałych planów Marduka Nudimmud tworzył,
Marduk, król bogów, podzielił
bóstwa Anunnaki, wszystkie, na dolną i górną grupę.
Przeznaczył ich bogu Anu, by strzegli jego nakazów,
ustanowił ich (trzystu) jako straż.
Podobnie ustalił organizację świata podziemnego.
Osadził sześciuset bogów na niebie i w świecie podziemnym.
Gdy ustanowił wszystkie nakazy i bogom Anunnaki nieba i ziemi przydzielił ich domeny,
wówczas bóstwa Anunnaki usta swe otworzyły i do Marduka, pana ich, tak rzekły:
»Teraz, panie, skoro uwolniłeś nas od obowiązków, co za przysługę możemy ci zrobić?
Uczynimy sanktuarium, którego imię będzie znane:
komnata twoja będzie miejscem naszego wypoczynku - tam będziemy odpoczywali.
Zaprawdę uczynimy cellę, a w niej tron, tam odpoczniemy, gdy ukończymy (dzieło)".
Gdy Marduk to usłyszał, jak dzień rozjaśniły się jego rysy bardzo.
»Zbudujcie Babilon, zadanie, którego pragniecie,
cegły niech będą uformowane - wznieście tam sanktuarium".
Bóstwa Anunnaki trzymały motykę, w pierwszym roku robiły potrzebne cegły.
Gdy nadszedł drugi rok,
wzniosły szczyt Esagili, odpowiednika apsu.
Zbudowały akurat wysoki Apsu i dla Anu, Enlila i Ea,
[...] ustanowiły w nim mieszkanie. On w majestacie przed nimi zasiadł
i bacznie oglądał jego rogi, które równe były podstawie Eszarry.
Skoro Esagilę zbudowali, dzieło ukończyli,
wszyscy Anunnaki zbudowali dla siebie sanktuarium,
trzystu Igigi nieba, sześciuset z apsu, wszyscy się zebrali".
We wspaniałym sanktuarium, które zbudowali jako jego mieszkanie,
pan posadził swych boskich ojców do uczty.
„To jest Babilon, wasza zbudowana siedziba,
zabawiajcie się w miejscu tym, siądźcie w radości".
Bogowie wielcy zasiedli,
postawili naczynia z piwem, do bankietu zasiedli.
Gdy wśród siebie się radowali,
we wzniosłej Esagili wznosili modły.
Ustalone zostały wszystkie znaki i reguły:
miejsca na niebie i ziemi rozdzielili bogowie wszyscy,
bogowie wielcy, pięćdziesięciu ich zasiadło,
siedmiu bogów losów wyznaczono, aby decyzje wydawali.
Otrzymał pan łuk, swą broń, przed siebie położył,
sieć, którą uczynił, zobaczyli także bogowie, ojcowie jego,
zobaczyli łuk, którego kształt jest wspaniały,
czyn, który sprawił, chwalili ojcowie jego.
Podniósł go Anu na zgromadzeniu bogów,
łuk ucałował, mówiąc: „On jest moją córką",
i nazwał ten łuk takimi imionami:
Długie Drzewo niech będzie pierwsze,
Niech Osiąga Cel jego drugie (imię),
a trzecie imię jego Gwiazda-Łuk i na niebie polecił jej świecić,
i ustalił jej trwałe miejsce na niebie wśród boskich braci.
Gdy losy łuku wyznaczył Anu,
postawił tron królewski, który (nawet) dla boga był wyniosły.
Na zgromadzeniu bogów Anu go posadził.
Zgromadzili się bogowie wielcy, los Marduka wywyższyli, pokłonili się.
Wypowiedzieli dla siebie zaklęcie, przysięgali na wodę i olej, dotykając swego gardła.
Dali mu władzę królewską, by ją wykonywał nad bogami,
i ustanowili dla niego panowanie nad bogami nieba i ziemi na zawsze.
Anszar dodał mu imię Asalluhi.
„Gdy on mówi, my padajmy na twarz.
Bogowie z szacunkiem niech słuchają jego wypowiedzi.
Niech rozkaz ust jego będzie potężny na górze i dole!
Niech będzie wywyższony syn, nasz orędownik.
Niech jego władza będzie wywyższona, równego sobie nie znajdzie.
Niech będzie pasterzem czarnogłowych, swoich tworów,
każdego dnia bez zapomnienia niech mówią o jego czynach.
Niech ustali dla ojców swych ofiary wielkie,
niech będzie ich opiekunem, strażnikiem ich sanktuariów,
i niech spełni ofiarę dymną, aby uradować najświętszego.
Odpowiednik tego, co uczynił na niebie, niech powstanie na ziemi.
Niech na czarnogłowych nałoży bojaźń bożą,
by ludzkość była uległa, bogów swoich wzywała
na rozkaz jego niech boginie swoje wywyższają,
niech przynoszą regularne ofiary bogu swemu i bogini,
niech nie będą zapomniani, niech bogów swoich pamiętają,
i ... niech staną się sławne, ich sanktuaria [...].
Nawet gdyby czarnogłowi bogów innych czcili,
on jest bogiem każdego z nas.
Nuże, nazwijmy go pięćdziesięcioma imionami,
którego występowanie niech będzie wspaniałe,także jego działanie. –
Marduk, jak go przed urodzeniem nazwał jego ojciec Anu, dawca pastwiska i wodopoju, wzbogacający zagrodę, który bronią swoją, potopem, związał przechwalającego się,
bogów, ojców swoich, wyrwał I opresji.
Zaprawdę on jest synem, bóg słońca,
oślepiający, w blasku jego światła niech chodzą stale.
Na ludzi, których stworzył, zdolnych do życia, nałożył obowiązki bogów,
by oni mogli odpoczywać.
Tworzenie i niszczenie, uwalnianie i karanie,
to zaprawdę niech będzie w jego mocy, niech się temu przyglądają!
Marukka! zaprawdę on jest bogiem, stwórcą, który zadowala serca Anunnaki,
uspokaja Igigi. I Marutukku!
Jest zaprawdę ochroną kraju, miasta i jego ludzi,
niech będzie chwalony przez ludzi bez ustanku.
I Merszakuszu! rozgniewany, a (jednak) rozważający, zły, a (jednak) ustępliwy,
szeroki jest umysł jego, serce jego obejmuje (wszystko).
I Lugaldimmerankia jest imię jego,
którym go nazwaliśmy na zgromadzeniu,
wywyższyliśmy wypowiedź ust jego ponad bogów, ojców jego,
zaprawdę on jest panem bogów nieba i ziemi,
ich wszystkich, jest królem,
którego poleceń będą się bali bogowie, ci z góry i z dołu.
I Narilugaldimmerankia imię jego, którym go nazwaliśmy,
który dbao wszystkie bóstwa,
ten, który na niebie
i ziemi wyznaczył nasze mieszkania w potrzebie, między Igig,
i a Anunnaki regiony niebieskie wyznaczył
i na dźwięk jego imienia bogowie będą drżeli i trzęśli się w swojej siedzibie.
Asalluhi jest jego imieniem, którym nazwał go ojciec jego,
Anu, on jest światłem bogów, władca potężny,
który, zgodnie ze swym imieniem, jest opiekunem bogów
i kraju, w pojedynku strasznym ratował siedzibę naszą w potrzebie.
Asalluhi-Namtilla nazwali go po raz drugi, bogiem darowującyżycie,
i zgodnie z istotą swego (imienia) przywraca on zagubione bóstwa.
Pan, który zaklęciem swym czystym ożywia bogów umarłych,
który niszczy wrogów zaciekłych 1 uczcijmy go!
I Asalluhi-Namru nazwali go po raz trzeci,
bóg czysty, oczyszczający naszą drogę".
Te trzy jego imiona wymówili Anszar, Lahmu i Lahamu
i do bogów, synów swoich, tak powiedzieli:
„My jesteśmy tymi, którzy wypowiedzieli trzy jego imiona,
tak jak my i wy, (także) imiona jego wymówcie".
Bogowie cieszyli się, słuchając ich słów,
i w Ubszukkinaku odbyli swe zgromadzenia.
„Naszego syna bohaterskiego, naszego mściciela,
imię tego, który jest opiekunem naszym, wywyższymy!"
Zasiedli na zgromadzeniu, by wyznaczyć (jego) losy,
we wszystkich rytuałach wymówili imię jego.

Tabliczka siódma
Asarri, który podarował ziemię uprawną,
przygotował bruzdy, twórca ziarna i lnu, powodujący wzrost zieloności.
Asaralim, który w domu rady jest ważny,
porady jego są wyniosłe, bogowie słuchają (go), strachu przed nim są pełni.
Asaralimnunna dostojny,
światło ojca, rodzica swego, który wykonuje nakazy Anu, Enlila i Ea-Ninsziku,
on jest ich opiekunem i wyznacza udziały,
którego korona powoduje obfitość (płodów) w kraju.
Tutu, on jest twórcą ich odnowy,
niech oczyści ich sanktuaria, aby oni zaprawdę mogli odpoczywać,
niech on uczyni zaklęcia, aby bogowie się uspokoili,
gdy podnoszą się w złości, niech na powrót się uspokoją.
Zaprawdę on jest wywyższony pośród zgromadzenia bogów [...],
nikt spośród bogów nie może się z nim [równać]!
Tutu-Ziukkinna - życie [jego] armii, który stworzył dla bogów niebo czyste,
oznaczył ich drogi, wykreślił ich [miejsce niebieskie],
niech nie będzie to zapomniane wśród śmiertelnych,
niech czyny jego [będą zachowane]!
Tutu-Ziku, po raz trzeci nazwali go,
który oczyszczanie stworzył, bóg dobrego tchnienia, pan posłuchu i zgody,
który tworzy bogactwo i dobrobyt, ustala obfitość,
który wszystkie nasze potrzeby obraca w dostatek,
którego (powiewem) dobrego powietrza my oddychamy i położeniu,
niech mówią, czczą i wychwalają jego chwałę!
Tutu-Agaku, po raz czwarty nazwali go,
niech ludzie go czczą pan czystego zaklęcia, ożywiający zmarłych,
który bogom związanym okazuje litość,
który zdejmuje więzy nałożone na bogów, wrogów swoich,
i aby ich ochronić, stworzył ludzkość.
Litościwy, w którego mocy jest obdarzanie życiem,
niech będą trwale, niezapomniane słowa jego
w ustach czarnogłowych, których stworzyły jego ręce.
Tutu-Tuku, po raz piąty nazwali go, niech w jego ustach będzie czyste zaklęde,
który zaklęciem swym czystym wyrywa wszystko zło!
Szazu, znający serce bogów, patrzący do ich wnętrza,
(tak że) czyniący zło nie może od tego uciec,
który ustala zgromadzenie bogów, zadowala ich serca,
który ujarzmia nieposłusznego, on jest osłoną dla bogów, zarządzający sprawiedliwością, wykorzeniający mowę nieprawą, który kłamstwo i prawdę oddziela.
Szazu-Zisi, czczony po raz drugi,
który pokonuje buntowników,
który oddala porażenie od ciała bogów, ojców swoich.
Szazu-Suhrim, po raz trzeci,
który bronią wyrywa wrogów,
który obrócił w perzynę ich plany, rozrzucił na wiatr,
który zniszczył wszystkich buntowników idących przeciw niemu,
niech bogowie wciąż od nowa czynią owacje w zgromadzeniu.
- Szazu-Suhgurim, po raz czwarty nazwali go,
który stwarza powodzenie,
który usuwa wrogów, niszczy ich potomstwo,
który zniweczył ich czyny, nie pozostawił i nich nic.
Niech imię jego będzie wymawiane, wywyższone w kraju!
I Szazu-Zahrim, po raz piąty,
niech go omawiają przyszłe pokolenia,
który niweczy każdą rebelię, wszystkich nieposłusznych,
który bogów uciekinierów wprowadził do ich sanktuariów,
niech będzie trwale to imię jego!
Szazu-Zahgurim, po raz szósty,
zaprawdę niech go wszyscy czczą,
który wszystkich swych wrogów zniszczył sam w walce!
Enbilulu jest on, pan,
który zaprawdę otacza się obfitością, ich potężny wybraniec,
który ustanawia ofiary,
który miejsce jedzenia i pojenia utrzymuje w porządku,
ustala je dla kraju,
który otworzył źródła i rozdzielał wodę obficie.
Enbilulu-Epadun, pan otwartej przestrzeni (?)
i [...] niech go po wtórnie [zawołają], nadzorca kanałów nieba i ziemi,
który bruzdy siewne wyznacza,
który ziemię uprawną czyni (tam), gdzie była przestrzeń otwarta,
rowy i kanały reguluje, powoduje uprawę ziemi.
Enbilulu-Gugal, po raz trzeci niech go czczą,
nadzorcę kanałów należących do bogów,
pana obfitości, pełni i wielkich plonów,
który sprawia obfitość, czyni bogatymi miejsca zamieszkane,
który daje zboże, przynosi ziarno.
Enbilulu-Hegal obfitość dla ludzi [...] gromadzi,
który wylewa obfitość deszczu na ziemię rozległą, czyni ją urodzajną.
Sirsir, który usypał górę nad Tiamat,
który powalił (swoją) bronią ciało Tiamat,
który czuwa nad krajem, pasterz ich prawy,
którego włosy wzrostem roślin,
którego tiara bruzdą siewną,
który w swym gniewie morze rozległe ciągle przekracza,
który jak most (ją) napina w miejscu pojedynku.
Sirsir-Malah, po raz drugi nazwali go, oto jest następująco:
Tiamat jego statkiem, on jest jego żeglarzem.
Gil, który dostarcza ogromne stosy zebranego (ziarna), wórca zbóż i owiec, dający ziarno krajowi! Gilima umacniający więzi bogów, twórca wszystkiego trwałego,
Pułapka pokonująca ich, ale tworząca dobre rzeczy. |
Agilima wzniosły, odkładający koronę, kontrolujący [śnieg ?],
który stworzył ziemię i na wodzie ustalił górne, niebieskie rejony.
Zulum wyznaczający pastwiska dla bogów, a to, co stworzy},rozdzielił,
dający przychody i ofiary, dbający o sanktuaria!
Mummu, twórca nieba i ziemi, ochraniający zbiegów,
bóg oczyszczający niebo i ziemię
I po raz drugi Zulummu, którego potędze nikt wśród bogów nie dorówna!
Gisznumunab, twórca wszystkich ludzi i czterech stron świata,
niszczący bogów Tiamat,
a z części tych tworzący ludzi.
Lugalabdubur, król, który czyny Tiamat rozproszył i jej broń wyrwał,
którego fundament z przodu i z tylu jest umocniony.
I Papgalguenna, pierwszy wśród panów, którego moc jest ogromna,
który wśród bogów, swych braci, jest wywyższony, najszlachetniejszy wśród ogółu.
Lugaldurmah, król więzi bogów, pan „wielkiej liny",
który jest wyniesiony w siedzibie królestwa, najbardziej dumny wśród bogów.
I Aranunna, doradca boga Ea, twórca bogów, ojców swoich,
któremu w jego książęcym postępowaniu nie dorówna żaden bóg!
I Dumuduku, który swą czystą siedzibę odnowił w Duku.
Dumuduku, bez którego Lugalduku nie może wydać decyzji.
I Lugalszuanna, król, którego moc wywyższona jest pośród bogów,
pan, siła boga Anu, wielki, którego Anszar wybrał.
Irugga, który ich wszystkich w morzu ograbił,
który szeroką wiedzę zebrał, w rozumieniu jest obejmujący.
i Irkingu, który Kingu [...] w walce ograbił,
który układa rozstrzygnięcia, ustanawia panowanie.
Kinma, przywódca bogów, dający rady,
na którego imię bogowie, jak w czasie burzy, kulą się ze strachu.
Dingir-Esiskur niech wyniośle w domu błogosławieństwa zasiądź,
a bogowie będą przynosić mu swe dary,
dopóki nie otrzyma ich (wszystkich) w podarunku.
Nikt oprócz niego nie stworzy dzieła wspaniałego.
Cztery (regiony) czarnogłowych - to jego twory,
a oprócz niego żadne bóstwo nie zna liczby ich dni.
i Girru, który broń ostrzył (?),
który w walce z Tiamat stworzył wspaniałe twory,
który ma szeroki umysł, doświadczony w mądrości,
którego serce jest tak głębokie, nie mogą (tego) pojąć żadne bóstwa.
Addu niech będzie (też) jego imieniem, całość nieba on pokrywa,
niech on swoim ładnym głosem nad ziemią grzmi,
grzmot niech chmury napełnia (?), a ludziom na dole niech podaruje pożywienie.
Aszaru, który zgodnie ze swym imieniem boskiego przeznaczenia strzeże,
on naprawdę jest strażnikiem całej ludzkości!
(Jako) Nebiru zaprawdę niech strzeże przejścia nieba i ziemi,
ten, który na górze i na dole nie znajduje przejścia, niech na niego czeka,
Neberu jest jego gwiazdą, której na niebie polecił świecić,
ona zajmuje na niebieskiej drabinie swoją pozycję i można ją widzieć.
Zaprawdę, ten, który przekracza morze bez spoczynku,
tego imię będzie Neberu - zajmuje (bowiem) miejsce centralne.
On ustala trwałe ścieżki gwiazd na niebie,
jak owce pasie wszystkich bogów,
który zwiąże Tiamat i życie jej doprowadzi do śmiertelnego niebezpieczeństwa,
dla przyszłych ludzi, dla odległych dni w przyszłości niech zostanie bez przeszkód,
przetrwa aż po odległe dni.
Ponieważ on stworzył niebo, uformował ziemię,
Pan Krajów jest jego imię, którym nazwał go ojciec Enlil.
Wszystkie imiona, które wymówiły bóstwa Igigi,
usłyszał Ea, serce jego ucieszyło się.
»Ten, którego imię ojcowie uczynili wspaniałym,
Mech imię jego będzie takie, jak moje - Ea!
Wszystkie moje rytuały niech nadzoruje,
wszystkie moje rozstrzygnięcia niech on przejmie!"
Bogowie wielcy nazwali go słowem Pięćdziesiąt,
Jego pięćdziesiąt imion - powierzyli mu wyróżniającą pozycję.
One powinny być zapamiętane, przywódca niech je objawi,
mądry i wiedzący niech razem się naradzają,
niech powtarza ojciec synowi, niech uczy go,
niech uszy pasterza i obrońcy będą szeroko otwarte.
Kto nie jest opieszały przeciw Mardukowi, Enhlowi bogów,
kraj jego będzie kwitł, a on sam niech zdrowy będzie.
Bowiem trwałe jest słowo jego, niezmienny jego rozkaz,
wypowiedzi ust jego żaden bóg nie może zmienić.
Gdy patrzy w gniewie, nic mu nie dorównuje,
gdy gniew jego płonie, żaden bóg nie może mu się przeciwstawić.
Szerokie jest serce jego, głęboki jego rozum,
przez którego grzech i przestępstwo musi być osądzone.
Wskazówka, którą poprzednik przed nim wypowiedział,
zapisał, przekazał, aby potomkowie to słyszeli.
[...] Marduk, który stworzył Igigi,
choć oni [...], niech jego imię przywołają, [...] pieśń Marduka,
(który) pokonał Tiamat, przejął godność królewską.
                                                             [Tłumacza nie udało mi się ustalić]


Tabliczka szósta

Brak komentarzy: